Svog

2 jaar geleden plaatste ik voor het laatst een bericht op mijn oude blog. Dat bericht hield in dat ik ‘er klaar (mee) was’.

Nu, 2 jaar later dus, denk ik er nog steeds regelmatig aan terug, aan hoe het daar was. Wat ik vooral mis is de steun en het vertrouwen van de andere mensen die er zaten, en de gezellige dingen die we meegemaakt hebben. Ik dacht er vrienden gemaakt te hebben, alleen heb ik vele van hen nooit meer gezien of gesproken.
Het leven gaat verder…

In die 2 jaar zijn er nog genoeg ups en downs geweest, maar ik heb me er volgens mij aardig doorheen weten slaan. Ik ben weer aan het werk gegaan en ben weer begonnen met een studie. Dat laatste hou ik nu nog steeds vol .

Wat ik nou geleerd heb? Leef!

Ik snap dat deze blog misschien wat vragen op zal roepen, maar “If you have to ask it, you’re not ready to know yet.”.. (The Caller – Phone Booth)

Deze keer een update vanuit Oostenrijk!

Afgelopen donderdag is mn eerste project van de hoofdfase geassesst. 4 van de 5 competenties zijn voldoende en voor de vijfde hoeven we alleen een aanvulling te schrijven!

Dat zijn dus op dit moment 8 ECTS in de pocket, en na 8 januari zijn het er 10!

Waar wij het met dit soort SIRE-filmpjes moeten doen

, heeft bijvoorbeeld Australië deze

en Engeland deze

Zeg nou zelf, wat werkt er beter?

Via twitter werd ik door Melike gevraagd om mee te gaan naar Patrick Watson in Paradiso, Amsterdam.

Ik kende de hele band niet, maar aangezien ik wel zin had in een avondje uit besloot ik mee te gaan.
Vantevoren stuurde Melike nog even een nummer wat de muziek het beste samenvatte (ja, ik was te lui om zelf wat te zoeken ). Het werd Wooden Arms tijdens een radioprogramma:

Nu ben ik sowieso wel voor bands die op het podium wat waar kunnen maken, maar van dit stond ik toch wel even te kijken!

Het enige nadeel aan Patrick Watson vind ik zijn stem.. Muzikaal zit het echt geweldig in elkaar, alleen kan ik niet zo goed tegen zijn stem. Helaas stonden we precies voor zijn piano, die ons ook meteen het zicht benam op de drumkit erachter.

Gelukkig is er nog YouTube (zelfde nummer, maar dan live @ paradiso)!

(deze persoon stond een metertje voor ons en anderhalve meter naar rechts)

Maar goed, echt veel mag ik niet klagen, ik heb een leuke avond gehad én ik heb een deel van doel #52 behaald!

Ik heb al een tijd ergens een lijstje liggen met dingen die ik ‘ooit’ nog wil doen. Nu kwam ik laatst op twitter ineens wat tweets tegen over het Day Zero Project (onder andere van @Marloes81 en @LauraVl). Dit ‘project’ houdt (in het kort) in dat je de komende 1001 dagen, 101 dingen gaat doen die je van te voren op een lijstje hebt gezet.
(meer lezen…)