Svog

Het was een auto-ongeluk.
Niets bijzonders, maar toch fataal.
Je liet een vrouw en twee kinderen na.
Gelukkig was het een pijnloze dood.
Het ambulancepersoneel heeft zijn best gedaan om je te redden, maar tevergeefs.
Je lichaam was ook zo volkomen verbrijzeld dat je zo beter af bent, geloof me.

En dan ontmoet je mij.

“Wat … wat is er gebeurd?” Vroeg je. “Waar ben ik?”

“Je bent gestorven, ‘zei ik. Het heeft geen zin om er omheen te draaien.

“Er was een. .. een vrachtwagen en het was aan het slippen …”

“Jup.” Zei ik.

“Ik. .. ik ben gestorven?”

“Jup. Maar voel je er niet slecht over. Iedereen sterft.” Zei ik.

Je keek om je heen. Er was niets. Alleen jij en ik. “Wat is dit?” Vroeg je. “Is dit het hiernamaals?”

“Zoiets ja…” Zei ik.

“Ben jij God?” Vroeg je.

“Jup.” Antwoordde ik. “Ik ben God.”

“Mijn kinderen .. Mijn vrouw”, zei je.

“Hoe is het met hen?”

“Gaat het wel goed met ze?”

“Dat is wat ik graag zie.” Zei ik. “Je bent net gestorven en je eerste zorg gaat uit naar je gezin. Zo zie ik het graag.”

Je keek me gefascineerd aan. Voor jou leek ik niet op God. Ik zag er uit als een man. Of eventueel een vrouw. Een vaag belangrijk figuur, misschien. Maar meer van een middelbareschoolleraar dan de almachtige.

“Maak je geen zorgen, ‘zei ik. “Het gaat goed met ze. De gedachten van je kinderen over jou zullen volmaakt zijn. Ze hadden geen tijd om minachting te laten groeien voor jou. Je vrouw zal huilen aan de buitenkant, maar stiekem is ze opgelucht. Om eerlijk te zijn, je huwelijk was al niet veel meer en begon uit elkaar te vallen. Als het een troost is, ze voelt zich erg schuldig omdat ze opgelucht is. ”

“Oh”, zei je. “Dus wat gebeurt er nu? Moet ik naar de hemel of de hel of zoiets?”

“Geen van beide ‘, zei ik. “Je zult worden gereïncarneerd.”

“Ach,” zei je. “Dus de hindoes hadden gelijk.”

“Alle religies hebben gelijk op hun eigen manier,” zei ik. “Loop met me mee.”

Je volgt me terwijl we door de leegte lopen. “Waar gaan we heen?”

“Nergens in het bijzonder, ‘zei ik. “Het is gewoon leuk om te lopen, terwijl we praten.”

“Wat is het punt dan?” Vroeg je. “Als ik herboren wordt zal ik gewoon een onbeschreven blad zijn, toch? Een baby. Dus al mijn ervaringen en alles wat ik deed in dit leven zal er niet toe doen.”

“Niet op die manier” Zei ik. “Je hebt in je alle kennis en ervaringen van al je vorige levens. Je kan ze nu alleen niet herinneren.”

Ik stopte met lopen en nam je bij de schouders. “Je ziel is prachtiger, mooier en grootser dan je je ooit kunt voorstellen. Een menselijke geest bevat slechts een fractie van wat je bent. Het is alsof je je vinger in een glas water steekt om te zien of het warm of koud is. Je stopt een klein deel van jezelf in het glas, en als je het er uit haalt heb je alle kennis en ervaringen opgedaan die het in zich had.”

“Je bent een mens geweest voor de laatste 48 jaar, dus je bent niet genoeg uitgestrekt om je immense bewustzijn te voelen. Als we hier lang genoeg rondlopen, zou je alle herinneringen terug kunnen halen. Maar het heeft geen zin om dat tussen elk leven te doen.”

“Hoe vaak ben ik dan gereïncarneerd?”

“Oh, heel vaak. Heel vaak. En in veel verschillende levens, ‘zei ik. “Deze keer, zal je een Chinees boerenmeisje zijn in 540 voor Christus.”

“Wacht, wat?” Stamelde je. “Je stuurt me terug in de tijd?”

“Technisch gezien wel ja. Tijd, zoals jij die kent, bestaat alleen in jouw universum. Dingen zijn anders waar ik vandaan kwam.”

“Waar je vandaan komt?” Zei je.

“Tuurlijk,” legde ik uit. “Ik kom ook ergens vandaan. Alleen kom ik ergens anders vandaan. En er zijn anderen zoals ik. Ik weet dat je wilt weten hoe het daar is, maar eerlijk gezegd zou je het niet begrijpen.”

“Oh”, zei je, een beetje neergeslagen. “Maar wacht. Als ik gereïncarneerd kan worden naar andere plaatsen in de tijd, heb ik dus op een gegeven moment ook invloed uit kunnen oefenen op mijzelf.”

“Tuurlijk. Dat gebeurt de hele tijd. En met beide levens alleen bewust van hun eigen levensduur, heb je niet eens door dat het gebeurt.”

“Dus wat is het nut van dit alles?”

“Serieus?” Vroeg ik. “Serieus? Je vraagt me naar de zin van het leven? Is dat niet een beetje een stereotype vraag?”

“Nou, het lijkt me gerechtvaardigd om dat te vragen,” Hield je vol.

Ik keek je in de ogen. “De zin van het leven, de reden heb ik dit hele universum, is voor jou om te rijpen.”

“Je bedoelt de mensheid? Je wil dat wij volwassen worden?”

“Nee, alleen jij. Ik maakte dit hele universum voor jou. Bij elke nieuwe leven groei je, rijp je en groei je uit tot een groter en groter intellect.”

“Alleen voor mij? Hoe zit het met de anderen?”

“Er is niemand anders, ‘zei ik. “In dit universum, zijn alleen jij en ik.”

Je staarde wezenloos naar me. “Maar alle mensen op aarde …”

“Allemaal jij. Verschillende incarnaties van je.”

“Wacht, ik ben iedereen!?”

“Eindelijk snap je het, ‘zei ik, met een gemoedelijke klap op je rug.

“Ik ben ieder mens die ooit geleefd heeft?”

“Of die ooit zal leven, ja.”

“Ik ben Abraham Lincoln?”

‘En jij bent ook John Wilkes Booth, “voeg ik toe.

“Ik ben Hitler?” Zei je, geschokt.

“En jij bent de miljoenen die hij vermoorde.”

“Ik ben Jezus?”

“En je bent iedereen die hem volgde.”

Je viel stil.

“Elke keer als je iemand tot slachtoffer maakt, ‘zei ik,” maak je jezelf tot slachtoffer. Elke daad van vriendelijkheid je gedaan hebt, heb je met jezelf gedaan. Iedere blij en verdrietig moment ooit meegemaakt door een mens was, of zal worden, ervaren door jou. ”

Je dacht na voor een lange tijd.

“Waarom?” Je vroeg me. “Waarom doe je dit allemaal?”

“Omdat je op een dag, net zo wordt als ik. Want dat is wat je bent. Je bent een van mijn soort. Je bent mijn kind.”

“Whoa,” zei jij, ongelovig. “Bedoel je dat ik een god ben?”

“Nee, nog niet. Je bent een foetus. Je bent nog steeds groeiende. Zodra je geleefd hebt in elk menselijk leven in alle tijden, zul je genoeg gegroeid zijn om geboren te worden.”

“Dus het hele universum”, zei je, “het is gewoon …”

“Een ei.” Antwoordde ik. “En nu is het tijd voor jou om verder te gaan naar je volgende leven.”

En ik stuurde je op weg.