Svog

Via Tom Beek (hij maakt en verkoopt ook CD’s!) kreeg ik de kans om een avond mee te pikken van The Hague Jazz 2010 in, hoe kan het ook anders, Den Haag!
More »

Bekijk eerst de video, lees daarna verder:

(Hier de making of)

Life's Good

More »

Ik volg het nieuws niet meer. Althans, niet meer actief. Als ik in de trein zit lees ik wel de Sp!ts/Metro/DePers, maar moeite doen om een krantje te pakken doe ik niet. Thuis valt de Gooi en Eemlander iedere dag door de brievenbus. Het enige wat ik in deze kranten lees zijn de strips, de horoscopen (just for fun) en de koppen (ook in die volgorde). De meeste ‘koppen’ krijg ik nog binnen via twitter(link), maar ze aanklikken doe ik bijna nooit en de journaals en actualiteitenprogramma’s volg ik ook al niet meer.

Waarom?
More »

Soms kom je via-via nog wel eens op leuke plekken. Zoals op Dauwpop op 13 mei!
More »

(…) De documentaire ‘RIP! A Remix Manifesto’ toont met veel humor de absurde en schokkende consequenties van het huidige auteursrecht voor particulieren, kunstenaars en wetenschappers.

Een hoofdrol is weggelegd voor sample-artiest Girl Talk. Zijn opzwepende composities bestaan uit bewerkte fragmenten van bestaande muziek en als hij alle rechten daarvoor zou afkopen, zou hij miljoenen kwijt zijn. Zijn daarom ‘illegale’ optredens tonen de kunst van het sampelen en roepen vragen op over creatieve vrijheid in een tijd waarin grote mediabedrijven als TimeWarner en Disney het grootste deel van ons intellectuele eigendom bezitten.

In dit even serieuze als grappige manifest laten de makers zien hoe essentieel het voor kunstenaars en wetenschappers is om elkaars kennis te kunnen gebruiken en elkaar te kunnen inspireren. Software en muziek worden over de hele wereld via internet ontwikkeld, gedeeld en gebruikt buiten de grote corporaties om. Hun financiële belangen staan inmiddels recht tegenover de belangen van individuen. De makers luiden met RIP! A Remix Manifesto de noodklok om artistieke en wetenschappelijke vrijheid voor de toekomst te garanderen. (…)

Ook Stephen Fry heeft zijn heldere geest eens de tijd gegeven om zich over dit onderwerp te buigen, beluister z’n podcast hier

Nu hier nog!

(via Dimitry)

Op dinsdag 27 april heb ik Wende weer eens gezien. Deze keer stond ze met haar show ‘Chaos’ in de Schouwburg van Amstelveen.

Eigenlijk dekt de titel de lading, maar ik kon het niet laten om het te zien als een afkorting.
De C staat voor mij voor *tromroffel* inderdaad, Chaos. Wende neemt je mee op een reis door haar gedacht, en dan met name haar gedachtenkronkels. En die zijn op z’n zachts gezegd best krom te noemen!

Dan de H, die staat bij mij voor Heldhaftig. Ze staat er wel in haar eentje, zonder begeleidingsband, mooie jurken en spannende lichtshows. Alleen. En juist dat is de kracht van de show. Ze doet het op haar manier. Nummers van haar album No 9 komen in andere vorm terug, maar zijn nog steeds herkenbaar. Een aantal nummers van No 9 worden nu juist in het Nederlands gezongen, waardoor de tekst (in mijn ogen) sterker wordt. Naast deze nummers speelt ze ook nieuwe (Engelstalige) nummers. Soms zelfs compleet onversterkt! Op die manier neemt ze ons allemaal mee op reis door haar gedachtenwereld.

Wende - Adem Uit (Exhale)

Na de ‘H’ komt de A. De A staat voor mij voor agressie. Agressie in Wende’s stem, agressie in het spel op de piano of gitaar, agressie in haar bewegingen. Niet destructief richting anderen, maar richting het onbegrip dat er vaak is. Dat de wereld soms zo gek in elkaar kan zitten. Dat men wel lacht om een grap als er een neger in zit, maar niet als het om een blanke gaat. Dat we zoveel keus hebben terwijl je eigenlijk alleen maar gewone yoghurt wil. Die frustratie dus. Dat onbegrip. Daar staat dan ook de O voor. Onbegrip.

Als laatste blijft dan nog de S over. Deze staat voor mij voor de eigen Stijl die Wende ondertussen heeft gecreëerd. Ze kan in Paradiso spelen met een rockband, ze kan in het Concertgebouw in Amsterdam spelen met het Amsterdam Symfonietta of ze doet dit. Het blijft Wende.

En ik ga nog minimaal 3x dit jaar

Wende over Chaos

En natuurlijk ook wat merchandise meegenomen, een poster, speciaal voor mij gesigneerd!

Poster van Wende

Al een tijdje volg ik het Britse bandje Mumford & Sons en bekeek ik hun agenda of ze eens in de buurt kwamen. Toen ik vorig jaar rond kerst in hun agenda keek, zag ik niks staan. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik later hoorde dat het concert in Tivoli Utrecht ineens uitverkocht was! Waarom wist ik van niks?!

Gelukkig hoorde ik toen van Motel Mozaïque, een meerdaags festival in Rotterdam waar Mumford & Sons zouden spelen! Ik kocht dus meteen een kaartje voor de vrijdag, de dag waarom Mumford & Sons zouden spelen!

De andere bands die ik op het festival heb gezien sla ik voor het gemak even over, daar wil ik verder geen woorden meer aan vuil maken

Ik kwam dus voor Mumford & Sons, en met mij nog een stuk of 1600 mensen! Later hoorde ik dat er nog een stuk of 300 mensen buiten stonden die ook nog naar binnen wilden! Ik was gelukkig op tijd binnen en had een plekje redelijk vooraan! Geweldige show, aanstekelijke muziek, leuke grappen tussendoor en ook nog een aantal nieuwe nummers! En dat allemaal in een uurtje tijd

De cd is natuurlijk gewoon te koop in de platenzaak, of op Bol.com

Iets opnemen met mn telefoon is niet echt gelukt, maar gelukkig hebben we daar YouTube voor!
(Geluid valt alleen wat tegen..)

Little Lion Man

The Cave

Awake My Soul

White Blank Page

Timshell

Toen ik in november vorig jaar begon aan mijn ‘Day Zero‘-lijstje, had ik er op gezet dat ik minimaal 3x spontaan een weekend in het buitenland door wilde brengen. 19, 20 en 21 maart 2010 was ik mijn eerste weekendje spontaan buiten Nederland!

Hieronder volgt een verslag(je) van dat weekend: More »