Svog

Al een jaar of 10 volg ik de heren Bellamy, Wolstenholme en Howard van Muse al, maar tot dit concert heb ik ze nog nooit live kunnen zien. Natuurlijk heb ik Hullabaloo en H.A.A.R.P. wel, maar dan mis je toch nét dat extraatje wat een liveoptreden heeft.
More »

Via Tom Beek (hij maakt en verkoopt ook CD’s!) kreeg ik de kans om een avond mee te pikken van The Hague Jazz 2010 in, hoe kan het ook anders, Den Haag!
More »

Soms kom je via-via nog wel eens op leuke plekken. Zoals op Dauwpop op 13 mei!
More »

Op dinsdag 27 april heb ik Wende weer eens gezien. Deze keer stond ze met haar show ‘Chaos’ in de Schouwburg van Amstelveen.

Eigenlijk dekt de titel de lading, maar ik kon het niet laten om het te zien als een afkorting.
De C staat voor mij voor *tromroffel* inderdaad, Chaos. Wende neemt je mee op een reis door haar gedacht, en dan met name haar gedachtenkronkels. En die zijn op z’n zachts gezegd best krom te noemen!

Dan de H, die staat bij mij voor Heldhaftig. Ze staat er wel in haar eentje, zonder begeleidingsband, mooie jurken en spannende lichtshows. Alleen. En juist dat is de kracht van de show. Ze doet het op haar manier. Nummers van haar album No 9 komen in andere vorm terug, maar zijn nog steeds herkenbaar. Een aantal nummers van No 9 worden nu juist in het Nederlands gezongen, waardoor de tekst (in mijn ogen) sterker wordt. Naast deze nummers speelt ze ook nieuwe (Engelstalige) nummers. Soms zelfs compleet onversterkt! Op die manier neemt ze ons allemaal mee op reis door haar gedachtenwereld.

Wende - Adem Uit (Exhale)

Na de ‘H’ komt de A. De A staat voor mij voor agressie. Agressie in Wende’s stem, agressie in het spel op de piano of gitaar, agressie in haar bewegingen. Niet destructief richting anderen, maar richting het onbegrip dat er vaak is. Dat de wereld soms zo gek in elkaar kan zitten. Dat men wel lacht om een grap als er een neger in zit, maar niet als het om een blanke gaat. Dat we zoveel keus hebben terwijl je eigenlijk alleen maar gewone yoghurt wil. Die frustratie dus. Dat onbegrip. Daar staat dan ook de O voor. Onbegrip.

Als laatste blijft dan nog de S over. Deze staat voor mij voor de eigen Stijl die Wende ondertussen heeft gecreëerd. Ze kan in Paradiso spelen met een rockband, ze kan in het Concertgebouw in Amsterdam spelen met het Amsterdam Symfonietta of ze doet dit. Het blijft Wende.

En ik ga nog minimaal 3x dit jaar

Wende over Chaos

En natuurlijk ook wat merchandise meegenomen, een poster, speciaal voor mij gesigneerd!

Poster van Wende

Toen ik 5 november bij Wende Snijders in Paradiso was, zag ik de aankondiging voor de shows met het Amsterdam Sinfonietta al hangen. In mijn blogpost over die avond zei Helena meteen dat ze mee wilde, dus de kaartjes heb ik meteen maar gekocht.

Waar de vorige show stevig rockte (er stond gewoon een band op het podium met drums, gitaren, synthesizer etc.) was dit juist een hele rustige show. Dat komt natuurlijk ook door het Amsterdam Sinfonietta, maar erg is het absoluut niet!

Op het programma ‘Breder dan klassiek met Wende’ staan 14 nummers uit het repertoire van Wende, waaronder de bekende Die begin van die aarde, Rip the ribbon, Avec le temps en Au suivant, naast onder anderen de nieuwe songs Exhale, Hey en NY is passing by van haar laatste cd No. 9. Ze werden speciaal voor deze concerten door Sebastiaan Koolhoven, Wijnand van Klaveren en Jules Buckley gearrangeerd voor strijkorkest. Wende neemt als extra begeleiding drie muzikanten mee (slagwerk, bas en piano). Behalve de muziek van Wende klinken ook werken van Weill, Fauré en Schnittke. De arrangementen vloeien over in instrumentale tussenspelen en momenten van pure verstilling. De regie van dit theatrale programma is in handen van Orkater-theatermaker Titus Tiel Groenestege. Onder zijn handen ontpoppen de musici zich tot muzikale acteurs. Danseres Annabelle Lopez Ochoa verzorgt de choreografie en Wende danst net zo hard mee. Dit theatrale programma van 90 minuten (zonder pauze) kan kortom het beste worden samengevat als ‘een muzikale reis door vele stijlen met een gegarandeerd verrassende eindbestemming’.

En een muzikale reis was het! En zodra ik hoorde dat ze weer een nieuwe tournee doet (‘Chaos’) meteen maar weer kaarten besteld. Je bent fan of je bent het niet

Dus 27 april zit ik in Amstelveen en een kleine week later (9 mei) in Deventer wederom naar Wende te kijken!

John Mayer is dan eindelijk echt doorgebroken in Nederland. Battle Studies kwam binnen op één, ‘Who Says’ was zijn eerste nummer één single in ons land, twee keer de Heineken Music Hall binnen vijf minuten uitverkocht en een plekje in het schema van Pinkpop. Gisteravond was de eerste van de twee concerten in de Heineken Music Hall, de tweede is pas in juni, en ook dit extra concert was, ondanks de pittige prijzen (45 euro), binnen de kortste keren uitverkocht. En de gelukkigen met een kaartje kregen waar voor hun geld.

De doelgroep die John Mayer met zijn zoete pop vooral aanspreekt wordt al snel duidelijk. Als er op het podium druk wordt opgebouwd, wordt elke roadie met gegil begroet en dat gegil van honderden tienermeisjes wordt helemaal oorverdovend als de lichten in de zaal uitgaan. Opener ‘Heartbreak Warfare’ wordt luidkeels meegezongen, iets wat gedurende vrijwel het hele concert gebeurd. Waar de nummers van Battle Studies op de cd nogal een hoog radio2-gehalte kennen, maakt John Mayer het op het podium een stuk spannender. De cover van ‘Crossroads’ wordt in een hoger tempo gespeeld, ‘Friends Lovers or Nothing’ wordt flink gerekt met solo’s en ook ‘Half of My Heart’ klinkt niet half zo zoet als op het album.

Het echte venijn zit hem desondanks nog steeds in de iets oudere nummers. Waar de eerste twee albums slechts door twee nummers vertegenwoordigd zijn, namelijk ‘Why Georgia’ (met Jackson5 intermezzo) en een fantastische versie van ‘Bigger than my Body’, komt Continuum ruimer aan bod. De alternatieve versie van ‘Waiting On The World To Change’, met orgelsolo, is tekenend voor de houding van Mayer op het podium. Ondanks het soms arrogante overkomen van de singer/songwriter in de media, doet hij met enige regelmaat een stapje terug op het podium om ook de leden van zijn live-band een plek in de spotlight te geven. Hoogtepunt hierin vormt een drumsolo van Steve Jordan die overloopt in een stukje van James Brown’s Sex Machine.

Het absolute hoogtepunt is afsluiter ‘Gravity’, dat wordt opgerekt tot een nummer van bijna 10 minuten. In tegenstelling tot zijn gezichtsuitdrukkingen en soms spastische bewegingen lijkt het gitaarspel Mayer geen enkele moeite te kosten. Op het moment dat de band het podium voor even verlaat, zingt de hele zaal luidkeels een melodietje dat Mayer tussendoor heeft geïntroduceerd. Leer de Amerikaan namelijk niks over spelen met je publiek, want die kunst heeft hij volledig onder de knie. Hij krijgt het publiek makkelijk op zijn hand met praatjes over hoe hij nooit vreemd is gegaan, dat het leven als artiest maar heel saai is en hoe hij voor het eerst in acht jaar eindelijk een connectie met het Europese publiek voelt, allemaal door Amsterdam! Dat de toegift, die bestaat uit een cover van Tom Petty’s ‘Free Fallin’, megahit ‘Who Says’ en ‘Friends Lovers or Nothing’, voor het grootste deel van het publiek niet lang genoeg duren blijkt uit het feit dat er zelfs als er op het podium wordt afgebouwd nog steeds ‘We Want More’ uit verschillende hoeken van de zaal klinkt.

John Mayer is een moderne gitaargod. Je moet hem alleen wel live zien om het volledig te kunnen beseffen. De muziek op zijn albums is huisvrouw-vriendelijk, maar het talent is hier en daar wel te horen. Live gaan alle registers echter open, daar lijkt de zanger/gitarist helemaal in zijn element. Alternatieve versies van nummers, oneindige solo’s en spelen met je publiek. Het ligt John Mayer helemaal en met een 2 uur durende bluesshow verantwoordt hij dan ook de hoge prijs van het kaartje. De vraag blijft echter toch wel, waarom twee keer naar de Heineken Music Hall en niet een keer naar Ahoy? Op alle niveau’s is John Mayer (en zijn band niet te vergeten) er klaar voor.

Setlist John Mayer @ Heineken Music Hall, 13 januari 2010:

1. Heartbreak Warfare
2. Vultures
3. Belief
4. I Don’t Trust Myself (With Loving You)
5. Perfectly Lonely
6. Why Georgia
7. Drum Solo
8. Waiting on the World to Change
9. Brown Sugar (D’Angelo cover)
10. Crossroads (Robert Johnson cover)
11. Half of My Heart
12. Bigger Than My Body
13. Gravity
14. Free Fallin’ (Tom Petty cover)
15. Who Says
16. Friends, Lovers or Nothing

Via twitter werd ik door Melike gevraagd om mee te gaan naar Patrick Watson in Paradiso, Amsterdam.

Ik kende de hele band niet, maar aangezien ik wel zin had in een avondje uit besloot ik mee te gaan.
Vantevoren stuurde Melike nog even een nummer wat de muziek het beste samenvatte (ja, ik was te lui om zelf wat te zoeken ). Het werd Wooden Arms tijdens een radioprogramma:

Nu ben ik sowieso wel voor bands die op het podium wat waar kunnen maken, maar van dit stond ik toch wel even te kijken!

Het enige nadeel aan Patrick Watson vind ik zijn stem.. Muzikaal zit het echt geweldig in elkaar, alleen kan ik niet zo goed tegen zijn stem. Helaas stonden we precies voor zijn piano, die ons ook meteen het zicht benam op de drumkit erachter.

Gelukkig is er nog YouTube (zelfde nummer, maar dan live @ paradiso)!

(deze persoon stond een metertje voor ons en anderhalve meter naar rechts)

Maar goed, echt veel mag ik niet klagen, ik heb een leuke avond gehad én ik heb een deel van doel #52 behaald!

Een tijdje geleden was ik weer eens op YouTube aan het rondklikken op zoek naar leuke filmpjes (ik zal wel weer geen zin hebben gehad in iets wat ik voor school moest doen) en kwam ik deze versie tegen van Ramses Shaffys ‘Laat Me’

Nadat ik deze versie had gevonden ben ik wat verder gaan zoeken en vond nog meer nummers van haar op YouTube. Een kleine zoektocht verder kwam ik er achter dat ze op 5 november in Paradiso in Amsterdam zou staan en heb ik meteen 2 kaartjes besteld omdat ik haar ook live zou willen zien.
More »

Maandag was er een goed item over de huidige financiële ‘crisis’ in Eén Vandaag over Geraint Anderson en hoe hij eigenlijk de verpersoonlijking is van hoe het allemaal heeft kunnen gebeuren.

Bekijk de aflvering:

Een hele blog volschrijven over wat ik ergens van vind zal mij niet lukken, vandaar dat ik het kort hou en alleen vertel dat dit een documentaire is die mij in ieder geval erg aangreep, en ‘en passant’ ook nog een mooie discussie opleverde met mijn vader.

Onderstaande stuk komt van de weblog van HollandDoc

Suicide Tourist
In ‘Suicide Tourist’ schetst regisseur Zaritsky het aangrijpende relaas van twee echtparen die de Dignitas kliniek in Zwitserland bezoeken omdat euthanasie in Engeland verboden is. Dignitas wil terminaal zieke mensen in staat stellen op een waardige manier over hun eigen levenseinde te beslissen en biedt jaarlijks aan ruim 200 mensen hulp bij zelfdoding.

De verlamde Ewert, die leed aan de dodelijke spierziekte ALS, was het vechten voor zijn leven moe. Zijn aandoening zou hem binnen drie tot vijf jaar hoe dan ook het leven kosten, maar bij Ewert waren de ademhalings- en slikspieren al ernstig verlamd. ‘Wanneer je hele lichaam verlamd is en je amper kunt praten, wordt je leven een hel’, zei Ewert nog vlak voor zijn dood. ‘Ik ben het leven niet beu en zou graag willen genieten, maar dat kan ik simpelweg niet meer. Ik ben aan het sterven en het heeft geen zin om dat nog langer te ontkennen. Ik wil niet lijden, ik wil dood.’

Het immigrantenechtpaar Coumbias uit Griekenland, nu woonachtig in Vancouver, verkeert nog in relatief goede gezondheid en wil in elkaars armen sterven. Zij krijgen bij Dignitas nul op het rekest.

In de documentaire neemt de 59-jarige Engelsman Graig Ewert een dodelijk drankje in en drukt met zijn tanden de fatale knop in van de apparaten die hem kunstmatig in leven houden. Zo’n drie kwartier later zakt Ewert weg, in het bijzijn van zijn vrouw en voor het oog van de camera.

Dignitas
De Zwitserse advocaat Ludwig Minelli richtte in 1998 de vereniging Dignitas op om terminaal zieke mensen in staat te stellen op een waardige manier over hun eigen levenseinde te beslissen. Dignitas heeft nu 6.000 leden en biedt aan jaarlijks ruim 200 mensen hulp bij zelfdoding. De meesten komen uit het buitenland. Medewerkers van Dignitas lichten toe wat hen ertoe brengt dit controversiële werk te doen. De film veroorzaakte na uitzending in Engeland, eind vorig jaar, de nodige opschudding.

De documentaire is terug te zien op uitzendinggemist.nl: