Svog

Toen ik 5 november bij Wende Snijders in Paradiso was, zag ik de aankondiging voor de shows met het Amsterdam Sinfonietta al hangen. In mijn blogpost over die avond zei Helena meteen dat ze mee wilde, dus de kaartjes heb ik meteen maar gekocht.

Waar de vorige show stevig rockte (er stond gewoon een band op het podium met drums, gitaren, synthesizer etc.) was dit juist een hele rustige show. Dat komt natuurlijk ook door het Amsterdam Sinfonietta, maar erg is het absoluut niet!

Op het programma ‘Breder dan klassiek met Wende’ staan 14 nummers uit het repertoire van Wende, waaronder de bekende Die begin van die aarde, Rip the ribbon, Avec le temps en Au suivant, naast onder anderen de nieuwe songs Exhale, Hey en NY is passing by van haar laatste cd No. 9. Ze werden speciaal voor deze concerten door Sebastiaan Koolhoven, Wijnand van Klaveren en Jules Buckley gearrangeerd voor strijkorkest. Wende neemt als extra begeleiding drie muzikanten mee (slagwerk, bas en piano). Behalve de muziek van Wende klinken ook werken van Weill, Fauré en Schnittke. De arrangementen vloeien over in instrumentale tussenspelen en momenten van pure verstilling. De regie van dit theatrale programma is in handen van Orkater-theatermaker Titus Tiel Groenestege. Onder zijn handen ontpoppen de musici zich tot muzikale acteurs. Danseres Annabelle Lopez Ochoa verzorgt de choreografie en Wende danst net zo hard mee. Dit theatrale programma van 90 minuten (zonder pauze) kan kortom het beste worden samengevat als ‘een muzikale reis door vele stijlen met een gegarandeerd verrassende eindbestemming’.

En een muzikale reis was het! En zodra ik hoorde dat ze weer een nieuwe tournee doet (‘Chaos’) meteen maar weer kaarten besteld. Je bent fan of je bent het niet

Dus 27 april zit ik in Amstelveen en een kleine week later (9 mei) in Deventer wederom naar Wende te kijken!

Via twitter werd ik door Melike gevraagd om mee te gaan naar Patrick Watson in Paradiso, Amsterdam.

Ik kende de hele band niet, maar aangezien ik wel zin had in een avondje uit besloot ik mee te gaan.
Vantevoren stuurde Melike nog even een nummer wat de muziek het beste samenvatte (ja, ik was te lui om zelf wat te zoeken ). Het werd Wooden Arms tijdens een radioprogramma:

Nu ben ik sowieso wel voor bands die op het podium wat waar kunnen maken, maar van dit stond ik toch wel even te kijken!

Het enige nadeel aan Patrick Watson vind ik zijn stem.. Muzikaal zit het echt geweldig in elkaar, alleen kan ik niet zo goed tegen zijn stem. Helaas stonden we precies voor zijn piano, die ons ook meteen het zicht benam op de drumkit erachter.

Gelukkig is er nog YouTube (zelfde nummer, maar dan live @ paradiso)!

(deze persoon stond een metertje voor ons en anderhalve meter naar rechts)

Maar goed, echt veel mag ik niet klagen, ik heb een leuke avond gehad én ik heb een deel van doel #52 behaald!

Een tijdje geleden was ik weer eens op YouTube aan het rondklikken op zoek naar leuke filmpjes (ik zal wel weer geen zin hebben gehad in iets wat ik voor school moest doen) en kwam ik deze versie tegen van Ramses Shaffys ‘Laat Me’

Nadat ik deze versie had gevonden ben ik wat verder gaan zoeken en vond nog meer nummers van haar op YouTube. Een kleine zoektocht verder kwam ik er achter dat ze op 5 november in Paradiso in Amsterdam zou staan en heb ik meteen 2 kaartjes besteld omdat ik haar ook live zou willen zien.
(meer lezen…)

Maandag was er een goed item over de huidige financiële ‘crisis’ in Eén Vandaag over Geraint Anderson en hoe hij eigenlijk de verpersoonlijking is van hoe het allemaal heeft kunnen gebeuren.

Bekijk de aflvering:

Een hele blog volschrijven over wat ik ergens van vind zal mij niet lukken, vandaar dat ik het kort hou en alleen vertel dat dit een documentaire is die mij in ieder geval erg aangreep, en ‘en passant’ ook nog een mooie discussie opleverde met mijn vader.

Onderstaande stuk komt van de weblog van HollandDoc

Suicide Tourist
In ‘Suicide Tourist’ schetst regisseur Zaritsky het aangrijpende relaas van twee echtparen die de Dignitas kliniek in Zwitserland bezoeken omdat euthanasie in Engeland verboden is. Dignitas wil terminaal zieke mensen in staat stellen op een waardige manier over hun eigen levenseinde te beslissen en biedt jaarlijks aan ruim 200 mensen hulp bij zelfdoding.

De verlamde Ewert, die leed aan de dodelijke spierziekte ALS, was het vechten voor zijn leven moe. Zijn aandoening zou hem binnen drie tot vijf jaar hoe dan ook het leven kosten, maar bij Ewert waren de ademhalings- en slikspieren al ernstig verlamd. ‘Wanneer je hele lichaam verlamd is en je amper kunt praten, wordt je leven een hel’, zei Ewert nog vlak voor zijn dood. ‘Ik ben het leven niet beu en zou graag willen genieten, maar dat kan ik simpelweg niet meer. Ik ben aan het sterven en het heeft geen zin om dat nog langer te ontkennen. Ik wil niet lijden, ik wil dood.’

Het immigrantenechtpaar Coumbias uit Griekenland, nu woonachtig in Vancouver, verkeert nog in relatief goede gezondheid en wil in elkaars armen sterven. Zij krijgen bij Dignitas nul op het rekest.

In de documentaire neemt de 59-jarige Engelsman Graig Ewert een dodelijk drankje in en drukt met zijn tanden de fatale knop in van de apparaten die hem kunstmatig in leven houden. Zo’n drie kwartier later zakt Ewert weg, in het bijzijn van zijn vrouw en voor het oog van de camera.

Dignitas
De Zwitserse advocaat Ludwig Minelli richtte in 1998 de vereniging Dignitas op om terminaal zieke mensen in staat te stellen op een waardige manier over hun eigen levenseinde te beslissen. Dignitas heeft nu 6.000 leden en biedt aan jaarlijks ruim 200 mensen hulp bij zelfdoding. De meesten komen uit het buitenland. Medewerkers van Dignitas lichten toe wat hen ertoe brengt dit controversiële werk te doen. De film veroorzaakte na uitzending in Engeland, eind vorig jaar, de nodige opschudding.

De documentaire is terug te zien op uitzendinggemist.nl: