John Mayer is dan eindelijk echt doorgebroken in Nederland. Battle Studies kwam binnen op één, ‘Who Says’ was zijn eerste nummer één single in ons land, twee keer de Heineken Music Hall binnen vijf minuten uitverkocht en een plekje in het schema van Pinkpop. Gisteravond was de eerste van de twee concerten in de Heineken Music Hall, de tweede is pas in juni, en ook dit extra concert was, ondanks de pittige prijzen (45 euro), binnen de kortste keren uitverkocht. En de gelukkigen met een kaartje kregen waar voor hun geld.

De doelgroep die John Mayer met zijn zoete pop vooral aanspreekt wordt al snel duidelijk. Als er op het podium druk wordt opgebouwd, wordt elke roadie met gegil begroet en dat gegil van honderden tienermeisjes wordt helemaal oorverdovend als de lichten in de zaal uitgaan. Opener ‘Heartbreak Warfare’ wordt luidkeels meegezongen, iets wat gedurende vrijwel het hele concert gebeurd. Waar de nummers van Battle Studies op de cd nogal een hoog radio2-gehalte kennen, maakt John Mayer het op het podium een stuk spannender. De cover van ‘Crossroads’ wordt in een hoger tempo gespeeld, ‘Friends Lovers or Nothing’ wordt flink gerekt met solo’s en ook ‘Half of My Heart’ klinkt niet half zo zoet als op het album.

Het echte venijn zit hem desondanks nog steeds in de iets oudere nummers. Waar de eerste twee albums slechts door twee nummers vertegenwoordigd zijn, namelijk ‘Why Georgia’ (met Jackson5 intermezzo) en een fantastische versie van ‘Bigger than my Body’, komt Continuum ruimer aan bod. De alternatieve versie van ‘Waiting On The World To Change’, met orgelsolo, is tekenend voor de houding van Mayer op het podium. Ondanks het soms arrogante overkomen van de singer/songwriter in de media, doet hij met enige regelmaat een stapje terug op het podium om ook de leden van zijn live-band een plek in de spotlight te geven. Hoogtepunt hierin vormt een drumsolo van Steve Jordan die overloopt in een stukje van James Brown’s Sex Machine.

Het absolute hoogtepunt is afsluiter ‘Gravity’, dat wordt opgerekt tot een nummer van bijna 10 minuten. In tegenstelling tot zijn gezichtsuitdrukkingen en soms spastische bewegingen lijkt het gitaarspel Mayer geen enkele moeite te kosten. Op het moment dat de band het podium voor even verlaat, zingt de hele zaal luidkeels een melodietje dat Mayer tussendoor heeft geïntroduceerd. Leer de Amerikaan namelijk niks over spelen met je publiek, want die kunst heeft hij volledig onder de knie. Hij krijgt het publiek makkelijk op zijn hand met praatjes over hoe hij nooit vreemd is gegaan, dat het leven als artiest maar heel saai is en hoe hij voor het eerst in acht jaar eindelijk een connectie met het Europese publiek voelt, allemaal door Amsterdam! Dat de toegift, die bestaat uit een cover van Tom Petty’s ‘Free Fallin’, megahit ‘Who Says’ en ‘Friends Lovers or Nothing’, voor het grootste deel van het publiek niet lang genoeg duren blijkt uit het feit dat er zelfs als er op het podium wordt afgebouwd nog steeds ‘We Want More’ uit verschillende hoeken van de zaal klinkt.

John Mayer is een moderne gitaargod. Je moet hem alleen wel live zien om het volledig te kunnen beseffen. De muziek op zijn albums is huisvrouw-vriendelijk, maar het talent is hier en daar wel te horen. Live gaan alle registers echter open, daar lijkt de zanger/gitarist helemaal in zijn element. Alternatieve versies van nummers, oneindige solo’s en spelen met je publiek. Het ligt John Mayer helemaal en met een 2 uur durende bluesshow verantwoordt hij dan ook de hoge prijs van het kaartje. De vraag blijft echter toch wel, waarom twee keer naar de Heineken Music Hall en niet een keer naar Ahoy? Op alle niveau’s is John Mayer (en zijn band niet te vergeten) er klaar voor.

Setlist John Mayer @ Heineken Music Hall, 13 januari 2010:

1. Heartbreak Warfare
2. Vultures
3. Belief
4. I Don’t Trust Myself (With Loving You)
5. Perfectly Lonely
6. Why Georgia
7. Drum Solo
8. Waiting on the World to Change
9. Brown Sugar (D’Angelo cover)
10. Crossroads (Robert Johnson cover)
11. Half of My Heart
12. Bigger Than My Body
13. Gravity
14. Free Fallin’ (Tom Petty cover)
15. Who Says
16. Friends, Lovers or Nothing

Pas de laatste 5 jaar ofzo ben ik bewuster bezig met muziek, zoek ik nummers uit die bij mijn stemming passen of die me juist uit een dip(je) kunnen halen of nummers die me energie geven als ik uitgeput ben of me juist lekker in slaap laten sukkelen. Het zal menigeen misschien verbazen dat dit niet altijd Queen is. Queen staat wel ruim bovenaan mijn meest gedraaide artiesten op last.fm, maar ook andere artiesten komen veel langs (zoals daar wel te zien is).

In willekeurige volgorde nu even een lijstje YouTube-video’s van een aantal van deze nummers. Deze lijst is verre van compleet!:

Brian May – On My Way Up

Alleen de titel zegt eigenlijk al genoeg! Dit is gewoon een nummer om mijzelf af en toe te herinneren dat het gewoon goed gaat en dat het nog beter gaat worden!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Queen + WWRY cast – Somebody To Love

De originele Queen versie was al goed, George Michael deed het goed tijdens het Freddie Mercury Tribute Concert, maar Hannah-Jane Fox gooit er nog een schepje bovenop met deze versie! Instant kippe(n?)vel bij 3:45!! (Rest van het filmpje is het kijken ook waard, Tony Vincent doet ‘t ook goed!)

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Kyteman – Sorry

Een ongelovelijk mooi stukje trompet van deze Utrechter. Dit raakt bij mij gewoon ergens een gevoelige snaar.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Gare du Nord – Pablo’s Blues

In essentie een vrij simpel nummer opgebouwd rond een dobro-gitaar. In dit YouTube filmpje wordt uitgelegd hoe ze aan dit nummer zijn gekomen en waar het over gaat. Het is niet het verhaal wat me raakt, maar wel de muziek en de beelden die ze bij mij oproepen.

De eerste 5 minuten zijn zwart omdat ik naar beneden filmde, daarna is de band wel te zien.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Thierry Lang – Guide Me Home

Dit is de piano versie van het nummer Guide Me Home van Freddie Mercury. Veel meer valt er niet over te zeggen! Gewoon luisteren!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Snow Patrol – Set The Fire To The Third Bar

Snow Patrol is volgens mij niet echt bekend van de rustige/simpele tracks, maar dit nummer staat bovenaan mijn lijstje van favorite Snow Patrol tracks!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Eva Cassidy – Over The Rainbow

Ik denk dat bijna iedereen wel een versie van dit nummer kent (misschien het origineel van Judy Garland uit de Wizzard of Oz. of de versie van Eric Clapton of een van de vele andere vertolkers), maar deze versie is voor mij de mooiste!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

John Mayer – Gravity

John Mayer legt het zelf uit in de volgende video: ‘Gravity’ is een gevoel wat je je hele leven tegenkomt..

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Damien Rice – Accidental Babies

Een ongelovelijk mooi en rustig nummer van Damien Rice. Dit is een nummer wat me soms downer maakt, maar niet ‘ongemakkelijk down’. Door nummers als dit komt er meestal meer uit me

Klik hier om de embedded video te bekijken.