Jawel, ook/zelfs ik ben wel een gefrustreerd. Vandaag is zo’n dag.
Ik ben op dit moment met veel te veel belangrijke dingen tegelijk bezig. Voor de student company moeten de financiële stukken af zijn, voor mn p-project moet ik nog wat stroomschema’s/processen tekenen, voor mn portfolio moet ik ook nog 3 opdrachten maken en ondertussen komt er steeds meer bij, zonder dat ik wat van mn lijstje af kan halen.
Met dank aan mijn studiegenoten zit ik nu dus weer (voor het halfjaarverslag ook al) in de stress om alles weer rond te krijgen. Ondertussen loopt iedereen lekker slap te ouwehoeren, muziek te luisteren, grapjes te maken en mij te irriteren. Na meerdere keren gevraagd te hebben of het stil kan zijn wordt er eindelijk gereageerd, men gaat naar huis. Het is tenslotte alweer 2 uur geweest. Als iedereen nou tegelijk weg gaat is het niet zo erg, maar nu doet men er een uur over om weg te gaan. Is de een weg, begint de volgende nog even met een laatste gesprek terwijl hij zn tas in pakt…
En dan is het alweer tijd voor mij om naar huis te gaan… Ondertussen zit ik al weer een uur tegen dat stomme Excel-sheet aan te kijken op zoek naar fouten en gaten waardoor het niet klopt en zit ik bijna neurotisch mn mailbox te controleren in de hoop dat een van mn groepsgenoten het verlossende antwoord geeft. Maar helaas, het enige wat ik gemaild krijg is dat men het ook niet weet en een succeswens.
Als we deze week nou even overslaan, dan hebben we over een uur onze aandeelhoudersvergadering, zijn we over 3 uur geliquideerd, hoeft er alleen nog een reflectie gemaakt te worden en dan zijn we van elkaar af!
Maar helaas, nog niet..