Klik hier om de embedded video te bekijken.

Je ogen schieten door de ruimte
In elke hoek een groot gevaar
Ieder woord een donker teken
Elk geluid een valse snaar

Maak je buik zacht, adem uit, lief
Adem uit

Wende - Adem Uit

Eigenlijk dekt de titel de lading, maar ik kon het niet laten om het te zien als een afkorting.
De C staat voor mij voor *tromroffel* inderdaad, Chaos. Wende neemt je mee op een reis door haar gedacht, en dan met name haar gedachtenkronkels. En die zijn op z’n zachts gezegd best krom te noemen!

Dan de H, die staat bij mij voor Heldhaftig. Ze staat er wel in haar eentje, zonder begeleidingsband, mooie jurken en spannende lichtshows. Alleen. En juist dat is de kracht van de show. Ze doet het op haar manier. Nummers van haar album No 9 komen in andere vorm terug, maar zijn nog steeds herkenbaar. Een aantal nummers van No 9 worden nu juist in het Nederlands gezongen, waardoor de tekst (in mijn ogen) sterker wordt. Naast deze nummers speelt ze ook nieuwe (Engelstalige) nummers. Soms zelfs compleet onversterkt! Op die manier neemt ze ons allemaal mee op reis door haar gedachtenwereld.

Na de ‘H’ komt de A. De A staat voor mij voor agressie. Agressie in Wende’s stem, agressie in het spel op de piano of gitaar, agressie in haar bewegingen. Niet destructief richting anderen, maar richting het onbegrip dat er vaak is. Dat de wereld soms zo gek in elkaar kan zitten. Dat men wel lacht om een grap als er een neger in zit, maar niet als het om een blanke gaat. Dat we zoveel keus hebben terwijl je eigenlijk alleen maar gewone yoghurt wil. Die frustratie dus. Dat onbegrip. Daar staat dan ook de O voor. Onbegrip.

Als laatste blijft dan nog de S over. Deze staat voor mij voor de eigen Stijl die Wende ondertussen heeft gecreëerd. Ze kan in Paradiso spelen met een rockband, ze kan in het Concertgebouw in Amsterdam spelen met het Amsterdam Symfonietta of ze doet dit. Het blijft Wende.

En ik ga nog minimaal 3x dit jaar

En natuurlijk ook wat merchandise meegenomen, een poster, speciaal voor mij gesigneerd!

Poster van Wende

Gelukkig hoorde ik toen van Motel Mozaïque, een meerdaags festival in Rotterdam waar Mumford & Sons zouden spelen! Ik kocht dus meteen een kaartje voor de vrijdag, de dag waarom Mumford & Sons zouden spelen!

De andere bands die ik op het festival heb gezien sla ik voor het gemak even over, daar wil ik verder geen woorden meer aan vuil maken

Ik kwam dus voor Mumford & Sons, en met mij nog een stuk of 1600 mensen! Later hoorde ik dat er nog een stuk of 300 mensen buiten stonden die ook nog naar binnen wilden! Ik was gelukkig op tijd binnen en had een plekje redelijk vooraan! Geweldige show, aanstekelijke muziek, leuke grappen tussendoor en ook nog een aantal nieuwe nummers! En dat allemaal in een uurtje tijd

De cd is natuurlijk gewoon te koop in de platenzaak, of op Bol.com

Iets opnemen met mn telefoon is niet echt gelukt, maar gelukkig hebben we daar YouTube voor!
(Geluid valt alleen wat tegen..)

Waar de vorige show stevig rockte (er stond gewoon een band op het podium met drums, gitaren, synthesizer etc.) was dit juist een hele rustige show. Dat komt natuurlijk ook door het Amsterdam Sinfonietta, maar erg is het absoluut niet!

Op het programma ‘Breder dan klassiek met Wende’ staan 14 nummers uit het repertoire van Wende, waaronder de bekende Die begin van die aarde, Rip the ribbon, Avec le temps en Au suivant, naast onder anderen de nieuwe songs Exhale, Hey en NY is passing by van haar laatste cd No. 9. Ze werden speciaal voor deze concerten door Sebastiaan Koolhoven, Wijnand van Klaveren en Jules Buckley gearrangeerd voor strijkorkest. Wende neemt als extra begeleiding drie muzikanten mee (slagwerk, bas en piano). Behalve de muziek van Wende klinken ook werken van Weill, Fauré en Schnittke. De arrangementen vloeien over in instrumentale tussenspelen en momenten van pure verstilling. De regie van dit theatrale programma is in handen van Orkater-theatermaker Titus Tiel Groenestege. Onder zijn handen ontpoppen de musici zich tot muzikale acteurs. Danseres Annabelle Lopez Ochoa verzorgt de choreografie en Wende danst net zo hard mee. Dit theatrale programma van 90 minuten (zonder pauze) kan kortom het beste worden samengevat als ‘een muzikale reis door vele stijlen met een gegarandeerd verrassende eindbestemming’.

En een muzikale reis was het! En zodra ik hoorde dat ze weer een nieuwe tournee doet (‘Chaos’) meteen maar weer kaarten besteld. Je bent fan of je bent het niet

Dus 27 april zit ik in Amstelveen en een kleine week later (9 mei) in Deventer wederom naar Wende te kijken!

John Mayer is dan eindelijk echt doorgebroken in Nederland. Battle Studies kwam binnen op één, ‘Who Says’ was zijn eerste nummer één single in ons land, twee keer de Heineken Music Hall binnen vijf minuten uitverkocht en een plekje in het schema van Pinkpop. Gisteravond was de eerste van de twee concerten in de Heineken Music Hall, de tweede is pas in juni, en ook dit extra concert was, ondanks de pittige prijzen (45 euro), binnen de kortste keren uitverkocht. En de gelukkigen met een kaartje kregen waar voor hun geld.

De doelgroep die John Mayer met zijn zoete pop vooral aanspreekt wordt al snel duidelijk. Als er op het podium druk wordt opgebouwd, wordt elke roadie met gegil begroet en dat gegil van honderden tienermeisjes wordt helemaal oorverdovend als de lichten in de zaal uitgaan. Opener ‘Heartbreak Warfare’ wordt luidkeels meegezongen, iets wat gedurende vrijwel het hele concert gebeurd. Waar de nummers van Battle Studies op de cd nogal een hoog radio2-gehalte kennen, maakt John Mayer het op het podium een stuk spannender. De cover van ‘Crossroads’ wordt in een hoger tempo gespeeld, ‘Friends Lovers or Nothing’ wordt flink gerekt met solo’s en ook ‘Half of My Heart’ klinkt niet half zo zoet als op het album.

Het echte venijn zit hem desondanks nog steeds in de iets oudere nummers. Waar de eerste twee albums slechts door twee nummers vertegenwoordigd zijn, namelijk ‘Why Georgia’ (met Jackson5 intermezzo) en een fantastische versie van ‘Bigger than my Body’, komt Continuum ruimer aan bod. De alternatieve versie van ‘Waiting On The World To Change’, met orgelsolo, is tekenend voor de houding van Mayer op het podium. Ondanks het soms arrogante overkomen van de singer/songwriter in de media, doet hij met enige regelmaat een stapje terug op het podium om ook de leden van zijn live-band een plek in de spotlight te geven. Hoogtepunt hierin vormt een drumsolo van Steve Jordan die overloopt in een stukje van James Brown’s Sex Machine.

Het absolute hoogtepunt is afsluiter ‘Gravity’, dat wordt opgerekt tot een nummer van bijna 10 minuten. In tegenstelling tot zijn gezichtsuitdrukkingen en soms spastische bewegingen lijkt het gitaarspel Mayer geen enkele moeite te kosten. Op het moment dat de band het podium voor even verlaat, zingt de hele zaal luidkeels een melodietje dat Mayer tussendoor heeft geïntroduceerd. Leer de Amerikaan namelijk niks over spelen met je publiek, want die kunst heeft hij volledig onder de knie. Hij krijgt het publiek makkelijk op zijn hand met praatjes over hoe hij nooit vreemd is gegaan, dat het leven als artiest maar heel saai is en hoe hij voor het eerst in acht jaar eindelijk een connectie met het Europese publiek voelt, allemaal door Amsterdam! Dat de toegift, die bestaat uit een cover van Tom Petty’s ‘Free Fallin’, megahit ‘Who Says’ en ‘Friends Lovers or Nothing’, voor het grootste deel van het publiek niet lang genoeg duren blijkt uit het feit dat er zelfs als er op het podium wordt afgebouwd nog steeds ‘We Want More’ uit verschillende hoeken van de zaal klinkt.

John Mayer is een moderne gitaargod. Je moet hem alleen wel live zien om het volledig te kunnen beseffen. De muziek op zijn albums is huisvrouw-vriendelijk, maar het talent is hier en daar wel te horen. Live gaan alle registers echter open, daar lijkt de zanger/gitarist helemaal in zijn element. Alternatieve versies van nummers, oneindige solo’s en spelen met je publiek. Het ligt John Mayer helemaal en met een 2 uur durende bluesshow verantwoordt hij dan ook de hoge prijs van het kaartje. De vraag blijft echter toch wel, waarom twee keer naar de Heineken Music Hall en niet een keer naar Ahoy? Op alle niveau’s is John Mayer (en zijn band niet te vergeten) er klaar voor.

Setlist John Mayer @ Heineken Music Hall, 13 januari 2010:

1. Heartbreak Warfare
2. Vultures
3. Belief
4. I Don’t Trust Myself (With Loving You)
5. Perfectly Lonely
6. Why Georgia
7. Drum Solo
8. Waiting on the World to Change
9. Brown Sugar (D’Angelo cover)
10. Crossroads (Robert Johnson cover)
11. Half of My Heart
12. Bigger Than My Body
13. Gravity
14. Free Fallin’ (Tom Petty cover)
15. Who Says
16. Friends, Lovers or Nothing

Ik kende de hele band niet, maar aangezien ik wel zin had in een avondje uit besloot ik mee te gaan.
Vantevoren stuurde Melike nog even een nummer wat de muziek het beste samenvatte (ja, ik was te lui om zelf wat te zoeken ). Het werd Wooden Arms tijdens een radioprogramma:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Nu ben ik sowieso wel voor bands die op het podium wat waar kunnen maken, maar van dit stond ik toch wel even te kijken!

Het enige nadeel aan Patrick Watson vind ik zijn stem.. Muzikaal zit het echt geweldig in elkaar, alleen kan ik niet zo goed tegen zijn stem. Helaas stonden we precies voor zijn piano, die ons ook meteen het zicht benam op de drumkit erachter.

Gelukkig is er nog YouTube (zelfde nummer, maar dan live @ paradiso)!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

(deze persoon stond een metertje voor ons en anderhalve meter naar rechts)

Maar goed, echt veel mag ik niet klagen, ik heb een leuke avond gehad én ik heb een deel van doel #52 behaald!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

De resterende 5 kwartier bestond alleen uit nummers van haar nieuwe album. Live komt Wende pas echt goed tot haar recht. Het zijn vaak de kleine dingen die de nummers sterker, mooier of krachtiger maken. Zoals in deze uitvoering van ‘Hey’ bijvoorbeeld het gebrek aan begeleiding op gitaar:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Of een Wende die compleet uit haar dak gaat tijdens ‘Break My Heart’:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Deze nummers zijn een stuk rustiger en ‘netter’ op de cd. Het liefst kijk en luister ik naar Wende in plaats van alleen te luisteren. Voor mij dus de dvd (of live!) in plaats van de cd! Wende is namelijk méér dan de chansonnière waar ze vooral bekend mee werd.
Ze is een performer, die niet alleen gebruik maakt van haar eigen stem, maar ook van haar lichaam, de band, het licht, de zaal en alles wat ze er verder nog bij kan pakken.

Onderstaande stukjes uit haar theatershow Au Suivant zijn daar een mooi voorbeeld van:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

En nog een stukje van een optreden op Terschelling:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Van 6 tot 16 januari speelt ze samen met het strijkorkest Amsterdam Sinfionetta een aantal theatershows waarin een aantal nummers uit Wende’s repetoire speciaal voor deze reeks opnieuw (voor strijkers) gearrangeerd worden. Ik ga dus zeker kijken of er nog ergens kaarten te krijgen zijn!

Hier een voorproefje van hoe dat er uit zou kunnen zien (let niet op de montage ):

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Dus, wie gaat er mee?

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Ik beloof niet dat het vanaf nu beter gaat, maar ik doe wel mijn best!

Wat heb ik dan wel gedaan?

Na mijn korte vakantie in Londen ben ik, samen met San, op 25 juli naar een van de Zwoele Zomeravonden in het Kröller Möller Museum geweest. Een gezellig middag en avond uit met een vrijkaartje! Het thema van deze middag/avond was ‘Inspiratie’, wat in bijna iedere voorstelling (o.a. poëzie, literatuur, muziek en dans) neerkwam op de liefde.

We zijn onder andere naar optredens geweest van Anneke van Giersbergen (ex-The Gathering)(muziek), Gadjo Joe(verhalen verteller), Blote Badgast(mime/dans/toneel), Joke van Leeuwen(poëzie/literatuur) en Eva de Roovere(muziek)

Een impressie van de hele Zwoele Zomeravond door het Kröller Möller Museum:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

En mijn 2 hoogtepunten:
Eva de Roovere – Zoals in dat ene liedje

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Anneke van Giersbergen (Agua de Annique) – Hey Ok

Klik hier om de embedded video te bekijken.

(Een review van San is te lezen op Cultuurpodium Online)

Naast de Zwoele Zomeravond ben ik ook nog wezen Pubquizzen met wat tweeps (twitteraars dus) in Zwolle (en het was de bedoeling dat ook in Deventer te doen, maar daar bleek al een jaar niet meer gequizzed te worden!) en heb ik nog wat afgesproken met vrienden om die contacten ook wat te onderhouden.

Ook heb ik mensen geholpen met verhuizen en ben ik op de stations Amersfoort en Amsterdam CS stickers uit wezen delen tegen de pepernotenverkoop voordat Sinterklaas in het land is. En als afsluiter nog een gezellige #zomerborrel gehad (foto’s).

Natuurlijk heb ik nog veel meer gedaan, maar niet alles is voor publicatie geschikt

Donderdag 16 juli
Het was nog wel even wat geregel, maar uiteindelijk stond ik dus afgelopen donderdag om 7 uur ‘s morgens in de vertrekhal van Schiphol te zoeken naar 3 mensen die ik nog nooit had gezien!

Wachten..

Uitzicht vanuit ons Hostel

Daar waren we helaas te vroeg aangekomen, dus even de tassen gedumpt en op zoek gegaan naar een leuk tentje om wat te eten! In het hostel zagen we nog wel wat flyers voor onder andere Stomp!, maar helaas was de show voor deze avond al uitverkocht . Na dit/deze ontbijt/brunch zijn we terug gelopen naar het hostel om onze tassen naar de kamer te brengen. Daarna zijn we gaan lopen richting Kensington Park/Hyde Park om daar even te relaxen in het heerlijke zonnetje! Na wat pootje gebaad te hebben in de Diana, Princess of Wales Memorial Fountain zijn we verder de stad in getrokken om uit te komen bij de HMV-store. Daar natuurlijk gezocht naar wat Queen spullen (en gevonden uiteraard!) en een klein half uur later stonden we weer buiten!

Pootjebaden

Met Bram, Erik en Levi!

Hierna besloten we richting het Hard Rock Café te gaan om daar in ieder geval een cocktail te drinken. Voordat we het café binnen gingen liepen we eerst nog even de Hard Rock Store binnen. Hier was het best wel heel erg te druk, dus stonden we weer snel buiten. Het enige waar ik op gelet heb waren de gitaren en andere dingen die aan de muren hingen. De shirtjes, mokken en andere prullaria die ze daar verkochten deden me niet zo veel .

Geen wapens mee naar binnen

Mijn Tropical Rock!

Uiteindelijk heb ik daar gekozen voor een overheerlijke Club Sandwich! De bediening was vriendelijk tot zeer overdreven vriendelijk, dat laatste bleek wel nadat ze binnen 2 minuten 2x was komen vragen of alles wel naar wens was! Nadat we ons daar bijna 2 uur vermaakt hadden en ik nog even 2 glazen op ben gaan halen in de Hard Rock Store (mijn cocktail was een ‘keeper’, oftewel het glas mag je houden!), besloten we naar Harrods te gaan. Ondertussen begon het wat te spetteren, maar in de metro heb je daar weinig last van!

Club sandwich bij het Hard Rock Café

In het hostel heb ik even snel een ander shirtje aangetrokken en daarna weer naar de lobby om daar wat te gaan kaarten (En aangezien daar gratis WiFi was ook even twitteren en mailen enzo ). Dit hielden we vol tot een uur of 3 (UK tijd), toen waren we echt op!

Vrijdag 16 juli
Vandaag hadden we niks gepland, behalve een musical bezoek (We Will Rock You voor Bram en mij, The Phanton of The Opera voor Erik en Levi)!
We stonden dus ook pas op rond 10 uur (toen deden we nog anderhalf uur over het opstaan..) en tegen 12en zaten we te lunchen in een gezellig restaurantje schuin tegenover Harrods!

Ontbijt tegenover Harrods (© Erik Luyten)

Even zwaaien vanuit de Apple Store! (© Bram Muller)

Vanaf daar met de metro richting Covent Garden waar we nog dubbel gelegen hebben van het lachen door een van de straatartiesten daar. Verschillende shows gezien en wat ge(window)shopt en daarna gegeten bij een van de restaurants aldaar. Tijdens het eten hebben we Bram’s goocheldoos uitgeprobeerd, en een aantal trucs lukte al vrij goed! Na het eten als een gek door de regen richting de metro gelopen en vanaf daar naar Tottenham Court Road, het station naast het Dominion Theatre (en ook tevens een belangrijke plek in de musical!). Om 10 voor half 8 kwamen we daar aan en om 2 voor half 8 zaten we op onze stoelen! Hoezo timing!
Na de ‘openingstune’ (Innuendo, luister hier:Download) kon het feest losbarsten! Ik heb me weer 2 uur en 40 minuten laten vermaken door de cast, met (acutele) grappen (over poken bijvoorbeeld), dansjes (o.a. de moonwalk van Micheal Jackson) en natuurlijk de muziek van Queen! Het verhaal was mij niet nieuw, een aantal grappen kende ik dus al, maar het was wederom een beleving! Als ik het geld zou hebben zou ik er iedere avond zitten !

(Voor de mensen die het ook een keer mee willen maken maar niet naar Londen willen, er is een opname op YouTube, niet de beste kwaliteit, maar toch..)

Na de show hebben we Levi en Erik weer opgezocht en zijn we, via een supermarkt waar we een fles cola gehaald hebben, weer terug gegaan naar het hostel. Daar hebben we ons weer vermaakt met wat potjes hartenjagen en ‘negeren‘ en de fles cola. Deze avond gingen we ‘op tijd’ naar bed (2 uur), want we moesten de volgende dag voor 10en uit de kamer!

Zaterdag 16 juli
Vandaag dus vroeg het bed uit! Rond half 9 ging de eerste wekker en begonnen we met opstaan. Uiteindelijk waren we een uurtje later allemaal opgestaan en kon het inpakken beginnen! Om 5 voor 10 stonden we uiteindelijk op de stoep van het hostel en gingen we op weg naar Buckingham Palace om daar de wisseling van de wacht te zien. Volgens het boekje wat we bij ons hadden zou deze om 11 uur zijn. Dan zouden we nog wat tijd hebben om terug te gaan naar Marble Arch om daar de bus richting London Luton Airport te halen. Helaas stond er voor Buckingham Palace een bordje met daarop vermeld dat de wisseling van de wacht pas om half 12 zou zijn! Dat paste dus niet in ons schema.. Aangezien Bram nog een dag langer bleef, bleef hij wel wachten om dat mee te maken. Erik, Levi en ik zijn toen toch maar richting Marble Arch gegaan. Nog even een ontbijtstop gemaakt nabij Trafalgar Square en daarna de bus in!

Een klein uur later waren we aangekomen op London Luton Airport alwaar we eigenlijk vrij snel door de duane waren. Eenmaal binnenin het vliegveld konden we gaan wachten.. Uiteindelijk bleek onze vlucht ruim een uur vertraging te hebben, dus hebben we bijna 2,5 uur op het vliegveld rondgehangen.. Toen ik thuiskwam hoorde ik van mn moeder dat het al lang bekend was dat de vlucht ruim een uur vertraging had! Wij hebben daar dus nooit iets van meegekregen!

Wachten op London Luton Airport (© Erik Luyten)

Uiteindelijk tegen half 5 (lokale tijd) kunnen vliegen en om half 7 (nl tijd) aangekomen op Schiphol! Daar ons nog verbaasd over de kleine roltrappen (in Londen heb je er soms 3 achter elkaar van minstens 10 meter hoog) en nog even gaan zitten. Hierna de trein genomen (moest ineens meer dan 2 minuten wachten op het perron!) en om kwart voor 8 was ik weer thuis!

Al met al een heerlijk weekend gehad en ff geen zorgen aan mn kop!

Nogmaals bedankt Erik, Levi en Bram voor dit weekend!

Nog meer (niet veel) foto’s zijn te vinden op Flickr